Παρουσίαση/Προβολή

Το εαρινό εξάμηνο το μάθημα Τέχνη Πόλη και Ήχος θα λάβει υπόψη του ορισμένες ακουστικές κοινότητες στην Αθήνα, τη μουσική και το νερό. Κεντρική θεματική θα αποτελέσει η σχέση του κάτοικου της Αθήνας με το νερό.

Αφετηριακές σκέψεις παρέχονται στο παρακάτω υποκεφαλαιο από τη διατριβή της Θάλειας που θα εμπλουτιστούν κατά τη διάρκεια του εξαμήνου με αλλες παραπλευρες σημειώσεις, εργαστήρια και δράσεις. ΄Όλα αυτά καθώς και οι δικές σας συμβολές μεταβολιστουν από τα φοιτητ& για τη δημιουργία των δικών τους κειμένων και έργων. 

Η κα Μαρία 80 ετών κάθοταν συχνά στο πεζοδρόμιο εξω απο το μαγαζι των Κινέζων. Ο πατέρας της Εύας από τον τρίτο τη χαιρετούσε "Καλημέρα κα Μαρία, κάθε μέρα βγαίνεις παραλία βλέπω!»

 «Η ροή του δρόμου ή ο ήχος των αυτοκινήτων μπορεί να βρίσκονται όπου θα βρίσκονταν τα κύματα με ορίζοντα το πεζοδρόμιο. Αυτή η κοινή για τους κατοίκους μεταφορά, ενδεχομένως φέρνει στην επιφάνεια έναν ακόμα τόπο που αναδύεται μέσα από το δεδομένο χώρο, όχι μόνο την ευρύτερη περιοχή της Αθήνας που βρίσκεται γεωγραφικά δίπλα στη θάλασσα, αλλά μια φανταστική παραλία στην οποία απολαμβάνουν το φανταστικό νερό. Μέσα στη συνεχόμενη κίνηση των αυτοκινήτων ή των περαστικών μπορεί να ατενίζουμε το κοντινό που εξελίσσεται, όχι ως αποστασιοποιημένοι επισκέπτες αλλά όσο κατοικούμε εκεί. Ταυτόχρονα, η διαμονή αυτή επιτρέπει την ονειροπόληση ή μια καλά παραδομένη στον ήχο των συμβάντων κατάσταση του νου.Στο κείμενό της η Φοίβη Γιαννίση, “Seaward: The Sound of Eros and an

Athenian Avenue to the Aegean”337, μιλά για τη φαντασιακή σύνδεση της αρχαίας και της μοντέρνας Αθήνας με τη θάλασσα. Περνά μέσα από τις θέσεις, τα αποσπάσματα, τις αφηγήσεις και τις προσεγγίσεις εκείνες για τις αρχαίες τελετουργίες εξαγνισμού των Ελευσίνιων μυστηρίων, όταν οι Αθηναίοι κατέβαιναν στον Πειραιά για να εξαγνιστούν στη θάλασσα, κολυμπώντας και θυσιάζοντας μικρά γουρουνάκια, όπως πρόσταζε η θεά Δήμητρα. Μιλά ακόμα, για τη μουσική που συνόδευε τη φαντασιακή κάθοδο στη θάλασσα στη νεωτερικότητα. Με άξονα τις οδούς που οδηγούν από το κέντρο στα παραθαλάσσια προάστια, εστιάζει στο σώμα του κάτοικου της Αθήνας καθώς επιχειρείται η σύνδεση αυτού με την επιθυμία και την κάθαρση την οποία συμβολίζει το θαλασσινό νερό. Αναφέρεται στο γραπτό του Πλούταρχου338 όπου διαβάζουμε τα εξής: όταν κάποιος μύστης έπλενε ένα γουρουνάκι στο λιμάνι του Κάνθαρου, ένα τεράστιο ψάρι καταβρόχθισε το κάτω μέρος του σώματός του μέχρι την κοιλιά, κάτι το οποίο ερμηνεύθηκε ως προφητεία. Η Αθήνα και ο Πειραιάς με το Παλαιό Φάληρο ερμηνεύονται, ως ένα σώμα του οποίου το κάτω μέρος- η θάλασσα- φιλοξενεί τις σωματικές ανάγκες και τις διεργασίες του μεταβολισμού παρέα με τις σεξουαλικές διεργασίες και εκείνες της επιθυμίας το οποίο- ως κατώτερο στο χώρο αλλά και ιεραρχικά- έπρεπε να θυσιαστεί για χάρη του πάνω μέρους, του Αθηναϊκού κέντρου. Επίσης όπως αναφέρεται, η έννοια της θυσίας εμπεριέχεται ακόμα, στο μύθο της Αθηνάς και του Ποσειδώνα, κατά τον οποίο οι κάτοικοι της Αθήνας προτίμησαν ό,τι είχε να προσφέρει η Αθηνά και απέρριψαν τις προσφορές του Ποσειδώνα και έτσι έδωσαν το όνομα της Αθηνάς στην πόλη. Η επιθυμία για τη θάλασσα αιωρείται σαν ερώτημα που μένει να απαντηθεί όπως αναφέρει η Γιαννίση, “SEAWARD”. Στο κείμενο της Γιαννίση, διακριτικά, έρχεται στον αφρό μια κεντρική σκέψη που το διαπερνά και την οποία διατυπώνει ως εξής: